|
Er was een pastoor die elke middag na het eten met zijn dienstbode een wandelingetje door de tuin maakte. De vogels die de twee begluurden, dachten er het hunne van. De merel riep, zodat iedereen het kon horen: "zie die twee, zie die twee". De vink viel hem spottend bij: jij, jij, jij, jij, Jezwiet. En de andere vogels bleven niet achter. De uil kon die kwetterende bemoeials niet uitstaan. Men moest in de wereld kunnen horen, zien en zwijgen, vond hij. En hij riep de roddelaars tot de orde: "Sst! Sst! Sst!". De pastoor was hem dankbaar. De uil mocht in de kerktoren wonen, en hij woont er nog.
Uit: honderd en één sprookjes van de lage landen.
E. de Jong en H. Sleutelaar, 1979.
|
